http://opblotevoetjes.blogspot.com/

Toen ik nog een ukkiepuk was, wou ik een troetelbeer worden. Want in mijn kleinemeisjeswereld kon je alles worden wat je maar wou. En troetelberenfan als ik was, leek me dat echt het allerleukste beroep wat je maar mogelijk kon hebben. Die schattige pluche beesten hoefden enkel hun wollige buikje vooruit te steken, en straalden dan een zweem van vrolijkheid en geluk in de mensen hun hart. Leek me geweldig utopisch. En altruïstisch bovendien. (In de veronderstelling dat ik zulke woorden al zou kennen als klein klein kleutertje.) Ja, ik word later troetelbeer.

Daarna wou ik prinses worden. Want als je prinses bent, kan je alles doen wat je wilt. En elke dag romantische witte fladderjurkjes dragen. Maar helaas, ik slaag er altijd wel in om mijn witte jurkjes vuil te maken. En dat is nefast, als je een prinsesje bent.

Een tijd later was mijn volmondige antwoord op de vraag 'en poppemieke, wat wil jij later worden?': 'dierenarts'. Dat was een evidente keuze, aangezien ik dol was op dieren. Wat kan je dan beter doen dan zieke dieren helpen? Dier in nood? Who you're gonna call? Dierendokter Babs. Ik was er al hélemaal klaar voor. Maar door een bepaald nachtelijk trauma met mijn katje en auto's en darmen op straat, besloot ik dat het toch niet helemaal zo'n evidente keuze was. Dieren zag ik namelijk liever zónder bloed en ingewanden en al.    

Tijdens mijn prille tienerjaren wou ik eigenlijk niet zo heel erg veel worden, behalve ouder, en minder verlegen, en way cooler, zodat ik veel jongens kon binnendoen. Ofzo.   

Tijdens mijn puberjaren wou ik lerares Nederlands worden, omdat ik zo'n coole leraar Nederlands had, op school. En ik wou ook wel best cool zijn. En leraar, dus. Maar ik wou ook bibliotecaresse worden, omdat diezelfde coole leraar Nederlands had gezegd dat zoiets écht een beroep voor mij zou zijn, aangezien ik zoveel las (understatement). Maar door een beetje een psychotische drang om minstens vijf boeken per dag uit te lezen besloot mijn moeder mij te straffen redden van de mentale en sociale ondergang, en verbood ze mij om nog naar de bibliotheek te gaan. Lap, daar ging mijn wereldrecord boekenlezen en mijn poging tot slimste boekenwurm ter wereld te worden. Die achterstand zou ik nooit meer inhalen, bedacht ik, en ik pinkte nog stoer een traantje weg. (plastische voorstelling der gebeurtenissen) Tot zover mijn vreemde autistische kantje. En tot zover mijn sexy bibliothecaressencarrière.

Toen ik echt keuzes moest gaan maken, en niet enkel in mijn hoofd, koos ik voor een studie in de kunstsector, omdat me dat wel grappig leek, aangezien je daar totaal geen kans op werkgelegenheid hebt. Slim bekeken van mij, al zeg ik het zelf. (aah, cynisme) Vier jaar vuile broeken (acrylverf gaat er niet uit, zeg ik u!), veel stoere/leutige/neurotische/fijne/dronken/liefdevolle/spannende verhalen en een diploma rijker (meester in de beeldende kunst, ik vind het altijd zo ontzettend surreëel klinken), maar: nog steeds geen echte job voor mij.  

Daarna wou ik steevast seksuologe worden, maar toen ik plotsklaps realiseerde dat ik nog zou moeten studeren tot mijn dertigste, als ik al elk jaar door zou zijn, als ik heel hard zou studeren, als ik nog zoveel jaren een arme student zou zijn, als ik dat kon volhouden, stonden er plots teveel als'en in mijn zinnen, en haakte ik als-nog af.

Uiteindelijk ben ik ook nog gegaan voor mijn diploma als leraar. Mijn droomjob! (Nu nog die droomvacature vinden voor mijn droomjob...zucht.)

Qua werk heb ik ondertussen al vanalles gedaan, vakantiejobs bij de vleet (monitrice, verkoopster, caféhulpje, illustratrice, fabrieksarbeidster, ijsjesverkoopster, werver, promomeisje, blablabla,...) en doe ik ook nog vanalles (verkoopster en model).

En nu. Ik heb mijn ontslag ingediend bij de Vero Moda. Op de academie werken ze niet tijdens de zomermaanden. Tot eind juli heb ik nog werk, daarna niet meer.

Ik ben dus dringend op zoek naar een leuke job. En ik vraag me af... 

wààr kan ik solliciteren als troetelbeer?

De 50.000e bezoeker hier krijgt iets van mij. Moeha!

Door dit.

Maar omdat het zoveel grappiger is om met andere mensen te lachen, dan zélf...

Moeha!

Ik heb zoveel waarover ik kan schrijven. Of niet?

Of wel?

Ik kan bijvoorbeeld vertellen dat ik vorige week een acute aanval van pms had, en mezelf wou trakteren op iets lekkers. Eenmaal toegekomen in de winkel, kon ik niet kiezen tussen chocolade en een raketijsje (want raketijsjes zijn, samen met calippo en twister, het ultieme spanje-jeugdsentiment en instant feelgood voor een slecht humeur op warme zomerdagen), dus nam ik een magnum, want dat is chocola en ijsje in één, jum! Toen ik even later al ijsjeslikkend over straat huppelde (nouja), en op 1 minuut tijd (wandelafstand winkel-appartement) drie mannen 'lekker lekker' naar mij riepen, besloot ik, logisch als ik ben, dat andere mensen ook wel graag magnums hebben. Of niet?

Ik kan ook schrijven, bijvoorbeeld, over hoe ik wél op de goede partij heb gestemd, maar andere mensen blijkbaar niet. En hoe schandalig ik dat vind. En hoe gefrustreerd ik daarvan word. En dat ik daar een hele litanie over kan afsteken, tot vervelens toe. Maar dat het uiteindelijk helemaal niets uitmaakt. Of wel?

Ik zou kunnen schrijven over mijn ontslagbrief. En hoe een collega tegen me zei: 'oh, dat is mooi geschreven.' En hoe grappig ik dat wel niet vond. En dat ik mijn werk toch wel een beetje ga missen. Of niet?

Of schrijven over liefde. Omdat ik zoveel kan vertellen over de liefde. Hoe ik holderdebolder tuimel tol, en draaiend dol. En lyrisch dat een mens daarvan wordt, van al dat liefdesgedoe. Ik kan hele boeken schrijven over liefde. Maar daar heeft niemand een boodschap aan. Of wel?

Of ik kan ook gewoon schrijven over jou. Of niet?

Wel.