01-07-06

overpeinzingen tijdens een gesprek.

Vandaag P tegengekomen. Korte babbel gehad. Blijkbaar ben ik op een leeftijd gekomen waar je ofwel de keuze hebt om bouwgrond/kindjes te kopen en al dan niet saai te worden, of in een instelling opgenomen moet worden. Ik vind het raar. Ken je dat: mensen die je (een beetje) kent, die dingen doen, waardoor je beseft dat je hen toch niet kent. Helemaal niet. Het is de leeftijd, veronderstel ik. En er is geen tussenweg. je moet vérder, anders word je gek. Ik was al gek, dus dat speelt misschien in mijn voordeel. Ik wil namelijk niet ouder worden. Toch niet op de manier hoe je verplicht wordt ouder te worden. (lees: relaaaaatie, samenwonen, huisje bouwen, kindjes maken, vaste job, jezelf settelen, want het speelkwartiertje is voorbij.) Ik heb een vriendje en een kitten, ik vind dat al genoeg voor de komende jaren. Ik wil nog spelen, ronddartelen, hoppen, drentelen, switchen, veranderen, noem maar op. Ik hou niet van vaststaande dingen, want dan voel ik me beklemd. Ik wil open mogelijkheden, toch minstens tot mijn dertigste. Vanaf dan zal ik er misschien eens aan denken om mijn wijde-wereld-blik te verkleinen, en mezelf ergens een vast plaatsje te geven. Misschien. Misschien ook niet. We kunnen zoveel dingen, dus waarom blijven stilstaan. Ja, ik wil ook verder. Maar niet in de richting die ik moet, de veronderstelde "volwassenheid" (aanhalingsteken, aanhalingsteken). Ik wil gaan waar ik wil, ook al is dat niet altijd de juiste weg. Ik wil nog fouten maken. Ik heb nog genoeg tijd. Voor alles.  

En ik wandel verder. In het zonnetje. Naar mijn toekomst. 

22:12 Gepost door beeb | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Overpeinzingen ? "Toch niet op de manier hoe je verplicht wordt ouder te worden" ?
Wie verplicht je dan ? Of wie verwacht dat dan ?
Kindjes maken doe je hopelijk niet omdat je daartoe 'verplicht' bent op een of andere manier, anders zullen het maar triestige kindjes worden. Zoals jij het doet klinken, zou jij uitermate - niet - monogaam moeten zijn want wie wil nu vast zitten met hetzelfde vriendje ? Hmm, maar je hebt wel een vast vriendje ? Hoelang ga je hem dan nog houden ? De variëteiten op spiritueel, humoristisch en seksueel vlak zijn bijna onbeperkt, dus waarom niet wat meer drentelen, switchen en veranderen ? Ook die kitten kan je alvast in de kookpot stoppen wanneer ie iets ouder wordt, want dan begint dat toch ook al gauw te vervelen, niet ? En dan dat beest nog eten geven, proper houden, aandacht geven... Veel te veel commitment als je het mij vraagt. Je kan niet eens onverwacht een weekje weg van huis zonder je af te vragen of dat beest het wel gaat overleven !
Ik kan nog wel effe doorgaan, maar you get the point I hope :-)
Elke "relatie" (vrienden, lief, kindjes, huisdier, ...) brengt gevoelens mee. Gevoelens (en vooral die van anderen) brengen verantwoordelijkheid mee (want je moet er rekening mee houden). Verantwoordelijkheid brengt volwassenheid mee. En als je dat niet wil, dan moet je al zeker geen "relaaaatie" aangaan en gewoon lekker je eigen ding doen. Maar dan zal je wel eenzaam eindigen.

Gepost door: Schniggy | 03-07-06

repliek Verantwoordelijkheid brengt niet altijd volwassenheid met zich mee. Of andersom trouwens. Ikzelf maak inderdaad geen kindjes omdat ik daartoe verplicht ben, of ik ga niet trouwen, een huis kopen, omdat ik een stabiele toekomst wil. Ik hou wel van verandering, en van onverwachte mogelijkheden en keuzes en verrassingen, en doen wat ik wil doen (met kleine beperkingen trouwens, dat weet ik ook wel. Ik ben allesbehalve naïef.). Die keuze heb ik voor mezelf gemaakt. En daar ben ik tevreden mee voor het moment. Uitermate gelukkig zelfs. Maar ik vind het frappant dat ik op de leeftijd gekomen ben waar veel van mijn vrienden/kameraden/kennissen besloten hebben dat ze nu plotsklaps 'volwassen' zijn geworden, en aan hun toekomst moeten denken. En vervolgens hooghartig/hoogdravend van de toren gaan blazen dat ze nu verantwoordelijk/volwassen/beter (!) zijn (jaja) en vast werk hebben, en een vaste vriend(in) en een vaste woonplaats en vastgelegde toekomst. Vast. En daar zitten ze dan, over enkele jaren, met het besef dat ze zichzelf zo vast hebt gezet dat ze er amper nog onderuit kunnen. (niet allemaal, maar uit ervaring weet ik dat er vélen zijn.) En dan moet je mensen gaan pijn doen, mensen die je een toekomst hebt beloofd, die je dan weer gaat afpakken. Dan ben ik liever eerlijk. Ik beloof niets, dat weet mijn vriendje ook bijvoorbeeld. Maar als we over twintig jaar nog samen zijn, dan weet ik tenminste dat dat is omdat ik dolgelukkig met hem ben (ja, ook in slechte tijden, blabla), en niet omdat het zo moet. (als je samen bouwgrond, een huis en kindjes hebt gekocht. En getrouwd natuurlijk, want dat hoort dan wel zo.) Ik ben tenslotte ook nog maar 25, en een wereld van mogelijkheden ligt voor mij open. (en dan bedoel ik qua werk, woonplaats, vrijetijdsbesteding, etc.) Die mogelijkheden vind ik fijn. En mijn vriend trouwens ook. Bij ons ligt lekker niks vast. Buiten dat we van elkaar houden. Is dat dan niet het meest belangrijke?

De poes is ook tevreden trouwens. Ze heeft het fijnste huis dat ze zich kan voorstellen, veel aandacht, liefde, eten, genegenheid, verzorging, en lange benen om in te springen (auwtch :-D). Ik zal er altijd goed voor zorgen, niet enkel uit verantwoordelijkheid, maar ook omdat ik het graag doe en omdat ik dat beestje graag heb.

Ik eet trouwens geen kat, ik ben overtuigd vegetariër ;-).

Gepost door: babs | 03-07-06

Repliekerdepliek Er ligt toch nooit iets vast ? Als ik ooit weg wil uit mijn huis, dan
verkoop ik het gewoon. Da's niet veel meer moeite dan van het ene huurappartement naar het andere verhuizen hoor.
Als jij ooit kindjes zal hebben, dan zullen die jou even "vast" maken aan je partner als elke andere "vaste" relatie.
Als jij ooit je lief verlaat, dan zal hij volgens jou dus minder pijn hebben dan wanneer je getrouwd zou zijn, omdat je dan tenminste nooit "beloofd" hebt dat je samen zou blijven ?
Ik denk dat je gewoon nog niet goed ziet dat er eigenlijk weinig verschil is, en dat die 'volwassen' vrienden zeker even gelukkig zijn als jou, en zich helemaal niet beklemd voelen !
Als ze daarbij hoog van de toren blazen, dan is dat gewoon omdat je vrienden eikels zijn ;-). Ik ken er ook wel zo'n paar, maar dan nog is dat meestal gewoon een overdreven soort trots hoor. Omdat ze het gevoel hebben dat ze meer bereikt hebben dan jou terwijl dat natuurlijk helemaal niet is.
Maar dat betekent ook niet dat jij iets hebt wat zij niet hebben (vrijheid), want je hebt net zoveel vrijheid als je jezelf toelaat.
Vrijheid zit in je geest, en je denken.
Soit, de enige reden waarom ik reageerde (en nu nog es) is gewoon omdat je lijkt af te geven op al die mensen die "hoog van de toren blazen" dat ze "volwassen" zijn, terwijl je zelf "hoog-van-de-toren-achtig" schrijft "Bij ons ligt lekker niks vast". Is dat van jou dan beter ? En hoe weet je dat dan ? Waarom denk je dat je vrijer bent dan iemand met een relatie, een huis en een tuin ?

Groetjes,



Gepost door: Schniggy | 04-07-06

ja, Kan zijn dat getrouwde mensen met kindjes en vast werk zich niet beklemd voelen, en velen zullen zelfs erg gelukkig zijn, en dat juich ik toe. Zonder twijfel.

(Ik zeg alleen maar dat ik dat niet wil, voorlopig toch niet, of dat ik er zelfs nog niet aan denk, of aanzet geef tot. Want dat ik me het gelukkigst voel op deze manier.)

En dat er ook velen zijn waar het niet allemaal zo mooi gaat. En dat die mensen daar wel eens over hadden mogen nadenken, op voorhand. In plaats van hup-hup te trouwen en kindjes te kopen, omdat het zo leuk lijkt, omdat ze klaar zijn voor een nieuwe stap in hun leven, omdat ze denken dat dàt volwassen worden is (hoewel het dat niet altijd is. Niet.). Dat er nog zoveel naïviteit is, en hypocrisie. En die twee mengen zich niet al te best, als het op volwassenheid/verantwoordelijkheid/leven/liefde aankomt. En dat het soms zo jammer is. En pijnlijk. Terwijl het dat niet hoeft te zijn.

Gepost door: babs | 04-07-06

Nou, als jij een manier weet om op voorhand te weten of een relatie voor altijd zal blijven duren, dan wil ik die zeker weten.
Maar tot nu heb ik er nog geen gevonden.
Je mag op voorhand nadenken zoveel je wil, maar denk je dat je dan gespaard zal blijven van alle ellende ? Noppes ! Nadenken is zelfs nefast voor de passie :-)
Jij zou evengoed een van die velen kunnen zijn waar het niet allemaal zo mooi gaat, en dan maakt het toch niet uit of je nu al getrouwd bent of niet ? Of je nu op voorhand nagedacht hebt of niet ?
Maar zoals ik al schreef: vrijheid zit in je denken !
Vrijheid en/of geluk hangt niet af van je burgerlijke stand (getrouwd, samenwonend, alleenstaand), dus ik vind het gewoon vreemd dat jij je gelukkiger of vrijer voelt als je niet getrouwd bent.
Of dat andere mensen zich beter voelen als ze wel getrouwd zijn.
Want het maakt geen fuck uit :-)

Gepost door: Schniggy | 04-07-06

Grijns... Weet je, ik had eerst weer een veel te lange tekst getypt met antwoorden, bedenkingen, visies, etcetera, maar ik heb besloten dat ik akkoord ga met je: het maakt inderdaad helemaal geen fuck uit :-).

Gepost door: babs | 04-07-06

Phew... Maar goed, want anders had ik 't waarschijnlijk opgegeven :-)
Nee hoor, en ook niet dat 't zo belangrijk is, maar ik vind het gewoon leuk om mensen hun visies in vraag te stellen want dat leidt soms tot leuke discussies. Soms ook niet, maar met jou dus wel...
(en dat is niet omdat je me gelijk geeft hoor)
Geniet nog van het mooie weer (dat vandaag al wat minder mooi is), en misschien loop ik je wel es tegen het lijf in Runkst :-).

Gepost door: Schniggy | 05-07-06

De commentaren zijn gesloten.