29-01-07

happy birthday

Het meest vervelende aan 26 jaar worden, vind ik toch wel het feit dat ik nu geen go-pass meer mag gebruiken op de trein.

Inderdaad, het is officieel: ik ben oud.

Blegh..

09:20 Gepost door beeb | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

26-01-07

gisteren gedichtendag

Herman. Na al die jaren. Nog steeds mijn liefste poëziebeestje.

hermanwinter

01:11 Gepost door beeb | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-01-07

getikt.

Ik heb een stokje gekregen. Van Soet. (soetas.skynetblogs.be)

*Je bent getikt! Er is een virtueel tikspel aan de gang. Jij bent getikt door mij en wordt gevraagd vijf intrigerende dingen over jezelf of je weblog te vertellen en vijf andere bloggers aan te tikken. Veel plezier!* (en nog extra: ik moet ze ook nog effectief en grondig en gedetailleerd uitleggen, jawadde.)

Nououou, hier gaan we dan....

- Ik ben een beetje een viespeuk. Altijd geweest. Vroeger hield ik er al van om met mijn handen in de modder te woelen. (ik heb daar aandoenlijke foto's van, maar die ga ik u wijselijk onthouden) Of ik had een mooi nieuw kleedje, helemaal frisgewassen wit, en dan ging ik daarmee achter/naast/onder auto’s spelen. Zodat er grote teervlekken op mijn spiksplinternieuwe kleedje kwamen. (jeugdtrauma, ik denk dat m'n moeder me toen eigenhandig wou wurgen. Ik geloof dat ze dat toen ook even gedaan heeft.) Ik heb al puddinggevechten gehouden, en dan zelfs met pudding die vervallen was en waar schimmel op stond. Ik laat eten te lang in mijn kasten liggen, zodat ze vaak al in staat van ontbinding zijn als ik ze er uit haal. Of schraap. Als ik soms een broodje bij de Panos koop, eet ik dat niet helemaal op, en gooi ik het ergens, om dat dan twee maanden later terug te vinden. Meestal kan ik dan enkel nog raden dat het een broodje van de Panos was, door het papiertje eromheen. (Hoewel het dan ook een koffiekoek had kunnen zijn, omdat het redelijk onherkenbaar is geworden.) Genoeg voorbeelden zeker? Gelukkig heeft het ook zijn goede kanten. Dat ik een viezerikske ben. Maar daar mag je zelf wat bij verzinnen. (Vieze gedachten nu, eh?)

- Ik ben naaktmodel. En lingeriemodel. Niets bijzonders en heel erg gewoon, maar voor sommige mensen is dat blijkbaar intrigerend. Doet het ook altijd goed op feestjes, om tijdens dode momenten te vertellen wat voor werk je nou juist doet, tegen de oma van je vriendje.

- Ik ben echt dapper en onbevreesd en stoer en dergelijke. Behalve als ik het introdeuntje van Twin Peaks hoor. Dan gaan mijn haren rechtop staan. Dat riedeltje is echt het engste wat je mij kan laten luisteren, vooral als ik alleen thuis ben. Ik verwacht dan onmiddellijk dat er vreemde mensen achter mijn zetel zitten, mij te begluren. Mijn hart gaat sneller slaan, ik word paranoïde, ik verschiet van het minste geluid, ik controleer of alle deuren op slot zijn, en het liefst kruip ik ook nog eens onder een groot deken, alsof ze mij dan niet gaan kunnen zien, die voze indringers. Om eerlijk te zijn, heb ik die serie eigenlijk nooit helemaal gezien. Slechts stukjes ervan, toen ik een jaar of acht was, ongeveer. En altijd als mijn moeder weg was om mijn zus van de turnles te halen (denk ik, ofwel was ze zelf naar de turnles) kon ik het nooit laten om dat programma op te zetten op de televisie. Meestal kwam ik niet verder dan het introdeuntje, daarna vluchtte ik altijd naar mijn kamer, omdat ik ervan overtuigd was dat ze nu wel zouden komen, de boeven. Ik had al ontsnappingsplannen uitgedokterd, zoals mijn matras naar beneden gooien, uit het raam, al mijn kleren daar nog eens op gooien, voor extra zachtheid, en dan kon ik daar op springen, hopelijk niets breken, en dan heel snel wegrennen, om hulp. Ik denk dat er vroeger toch een steekje los zat bij mij. En dat is dus nooit voorbijgegaan.

- Ik denk soms hele gemene dingen. Soms vaak. ’t Is echt niet schoon. Ik ben een lief en vriendelijk en welopgevoed meisje en meer van dat. En ik heb een goed hart. Maar in mijn hoofd ben ik af en toe een echte immoralist. Een überbitch, jawel.

- Ik heb met Gabriel Rios in bed gelegen. (Hier ga ik passen bij de uitleg, soms is het mysterie leuker dan de werkelijkheid.)

Gnehe...

Het stokje is voor al wie het hebben wil. Gewoon vangen!

03:40 Gepost door beeb | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

24-01-07

home is where the heart is

Vreemde momenten. Op de trein slapen, en plots wakker worden door iemand die tegenover je zit. Een gekke man, klein, met lange blonde krullen, die vraagt aan mij waar ik heen moet. Hij zegt dat hij een matroos is, en morgenvroeg uitvaart naar verre oorden. En of ik niet meekom, want ik zie er zo lief uit. 'Ik kan niet', zeg ik, nog slaapdronken, 'ik moet morgen werken.' (als ik net wakker ben zeg ik weleens dingen die de logica ovetreffen.) Hij probeert me nog even te overhalen, doch zonder resultaat. Daarna zwiert hij me gedag, als hij de trein uitstapt. En hij roept nog dat het jammer is, dat ik niet meekan. 'Ja', denk ik, terwijl ik mijn ogen weer sluit, 'misschien is dat jammer'. Maar eigenlijk ben ik best graag hier.

12:33 Gepost door beeb | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-01-07

referentie?

Ik heb sinds vanmorgen zo'n belstat-ding. Dus vanaf nu kan ik bijvoorbeeld zien via welke zoektermen (op google) mijn site gevonden wordt. Mensen die naar mijn site doorgelinkt werden zochten bijvoorbeeld naar: 'herman de coninck + bontjas', 'carnavalshit van jeff hoeyberghs muziek', 'sam gooris 66 kg' of 'vrijen met je minirokje in de auto'. En nu ben ik mij grondig aan het afvragen of ik eigenlijk wel wil weten waar mijn spontane bezoekers naar op zoek waren. En of ik vanaf nu enkel nog ga schrijven over diepgaande onderwerpen. En of ik woorden zoals 'diepgaand' maar helemaal van mijn blog ga moeten verbannen?

22:11 Gepost door beeb | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

hallo?

Mijn gsm doet het niet meer. Ik heb mijn rekening te laat betaald (2 maanden is eigenlijk maar een scheet in een fles, in een heel mensenleven, bijvoorbeeld, maar bij mobistar vinden ze dat erg lang, blijkbaar.), dus ik kan niet meer bellen. Als ik dus geen smsje terugstuur, is dat niet omdat ik arrogant ben of u nooit meer wil zien of horen. In het geval van de meeste mensen toch niet. Als uw smsje niet aankomt, of u kan mij niet bereiken, is dat ook daarom, dus. Niet omdat ik dood ben of halsoverkop naar Oezbekistan vertrokken ben, als u zich dat stiekem afgevraagd zou hebben. Ik leef nog, en zo. Maar ik ben dus mobielloos, en vind dat erg verfrissend en ontspannend, eigenlijk. Rust! Geen getrinkel en gebiepbiep de hele tijd! Fijn! Behalve als ik dringend moet bellen naar mensen, dan is dat vervelend. Of als mensen moeten bellen naar mij, is dat ook vervelend. Voor die mensen dan toch. Sorry daarvoor. Voor het ongemak. Weldra ben ik weer telefonisch bereikbaar. En kan u mij volop bestoken met lieve smsjes. Het is maar een tip.

21:49 Gepost door beeb | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

ten huize babs:

..... I'm still standing, yeah, yeah, yeah..... I'm still standing, yeah, yeah, yeah!!!!! De kerstboom.

11:50 Gepost door beeb | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-01-07

contemplatie (vrij naar Vertigo, Léon Spilliaert)

Leon Spilliaert - Vertigo, Magic StaircaseIk weet niet waar naartoe. Mijn hart maakt sprongen, telkens hoger, maar mijn hoofd is naar beneden gericht, starend in de diepte. Ik ben duizelingwekkend bang om te vallen. Vast te houden, los te laten. Ik kan niet meer verdergaan, dus blijf ik staan. Waar ik sta. Met mijn hoofd in de wind, en hopen dat het overwaait.

02:44 Gepost door beeb | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

16-01-07

loslaten.

In de ijlheid van het ochtendlicht,
zit ik met mijn handen, in je haren.
Ik doe mijn ogen dicht, en
je fluistert in mijn hoofd:
maak je geen zorgen, nu.
Laten we bedaren.

00:11 Gepost door beeb | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-01-07

Customers say the darndest things

Gisteren. Tweede soldendag. (Over de éérste soldendag wil ik het niet eens hebben.) Vreselijk druk in de winkel. De hele keet zat vol met hysterische, gefrustreerde, geïrriteerde, betweterige, omstotende, domme, duwende, geagiteerde, respectloze, vréselijke klanten, die zich doorheen de winkel aan het ellebogen waren. Kleren op de grond, gesmeten, vertrappeld, ruw behandeld. Arme netjesgevouwde kleding. Het leek wel oorlog. En wij waren onderbemand. Arme wij.

Ik stond helemaal neurotisch aan de paskamers, om de hele zooi toch een beetje ordelijk en welgestructureerd te laten verlopen (ahum), en dan kom je wel eens wat tegen. (Behalve de obligatoire lastige klant.)

Meisje dat voorbijloopt. Ik vraag, gewoontediertje als ik ben: 'Hoeveel stuks?' Dat meisje zegt: 'één stuk', en loopt gewoon verder. Ik: 'hoho, ik ga u een kaartje geven eh.' Dus ik gris het kaartje met het nummer 1 van de hangertjes, en geef dat onding aan het meisje. Zegt dat kind: 'Wat moet ik daarmee doen?'

Ehmmmm....

Ik hoop dat ze mijn gedachten niet kon lezen. :-)

Vandaag, ook goed gelachen. Komt daar een vrouw af, met een jeans in haar handjes geklemd. Vraag ze, met straight face: 'is deze broek gesoldeerd?'

Het leven zoals het is: de paskamers.

03:33 Gepost door beeb | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |