heartbeats

nieuw plekje, zelfde babs

2007-07-11T06:39:34+02:00

http://opblotevoetjes.blogspot.com/

msj zkt wrk

2007-07-05T02:42:27+02:00

Toen ik nog een ukkiepuk was, wou ik een troetelbeer worden. Want in mijn kleinemeisjeswereld kon je alles worden wat je maar wou. En troetelberenfan als ik was, leek me dat echt het allerleukste beroep wat je maar mogelijk kon hebben. Die schattige pluche beesten hoefden enkel hun wollige buikje vooruit te steken, en straalden dan een zweem van vrolijkheid en geluk in de mensen hun hart. Leek me geweldig utopisch. En altruïstisch bovendien. (In de veronderstelling dat ik zulke woorden al zou kennen als klein klein kleutertje.) Ja, ik word later troetelbeer.

Daarna wou ik prinses worden. Want als je prinses bent, kan je alles doen wat je wilt. En elke dag romantische witte fladderjurkjes dragen. Maar helaas, ik slaag er altijd wel in om mijn witte jurkjes vuil te maken. En dat is nefast, als je een prinsesje bent.

Een tijd later was mijn volmondige antwoord op de vraag 'en poppemieke, wat wil jij later worden?': 'dierenarts'. Dat was een evidente keuze, aangezien ik dol was op dieren. Wat kan je dan beter doen dan zieke dieren helpen? Dier in nood? Who you're gonna call? Dierendokter Babs. Ik was er al hélemaal klaar voor. Maar door een bepaald nachtelijk trauma met mijn katje en auto's en darmen op straat, besloot ik dat het toch niet helemaal zo'n evidente keuze was. Dieren zag ik namelijk liever zónder bloed en ingewanden en al.

Tijdens mijn prille tienerjaren wou ik eigenlijk niet zo heel erg veel worden, behalve ouder, en minder verlegen, en way cooler, zodat ik veel jongens kon binnendoen. Ofzo.

Tijdens mijn puberjaren wou ik lerares Nederlands worden, omdat ik zo'n coole leraar Nederlands had, op school. En ik wou ook wel best cool zijn. En leraar, dus. Maar ik wou ook bibliotecaresse worden, omdat diezelfde coole leraar Nederlands had gezegd dat zoiets écht een beroep voor mij zou zijn, aangezien ik zoveel las (understatement). Maar door een beetje een psychotische drang om minstens vijf boeken per dag uit te lezen besloot mijn moeder mij te ~~straffen~~ redden van de mentale en sociale ondergang, en verbood ze mij om nog naar de bibliotheek te gaan. Lap, daar ging mijn wereldrecord boekenlezen en mijn poging tot slimste boekenwurm ter wereld te worden. Die achterstand zou ik nooit meer inhalen, bedacht ik, en ik pinkte nog stoer een traantje weg. (plastische voorstelling der gebeurtenissen) Tot zover mijn vreemde autistische kantje. En tot zover mijn sexy bibliothecaressencarrière.

Toen ik echt keuzes moest gaan maken, en niet enkel in mijn hoofd, koos ik voor een studie in de kunstsector, omdat me dat wel grappig leek, aangezien je daar totaal geen kans op werkgelegenheid hebt. Slim bekeken van mij, al zeg ik het zelf. (aah, cynisme) Vier jaar vuile broeken (acrylverf gaat er niet uit, zeg ik u!), veel stoere/leutige/neurotische/fijne/dronken/liefdevolle/spannende verhalen en een diploma rijker (meester in de beeldende kunst, ik vind het altijd zo ontzettend surreëel klinken), maar: nog steeds geen echte job voor mij.

Daarna wou ik steevast seksuologe worden, maar toen ik plotsklaps realiseerde dat ik nog zou moeten studeren tot mijn dertigste, als ik al elk jaar door zou zijn, als ik heel hard zou studeren, als ik nog zoveel jaren een arme student zou zijn, als ik dat kon volhouden, stonden er plots teveel als'en in mijn zinnen, en haakte ik als-nog af.

Uiteindelijk ben ik ook nog gegaan voor mijn diploma als leraar. Mijn droomjob! (Nu nog die droomvacature vinden voor mijn droomjob...zucht.)

Qua werk heb ik ondertussen al vanalles gedaan, vakantiejobs bij de vleet (monitrice, verkoopster, caféhulpje, illustratrice, fabrieksarbeidster, ijsjesverkoopster, werver, promomeisje, blablabla,...) en doe ik ook nog vanalles (verkoopster en model).

En nu. Ik heb mijn ontslag ingediend bij de Vero Moda. Op de academie werken ze niet tijdens de zomermaanden. Tot eind juli heb ik nog werk, daarna niet meer.

Ik ben dus dringend op zoek naar een leuke job. En ik vraag me af...

wààr kan ik solliciteren als troetelbeer?

verrassing!

2007-06-20T21:09:04+02:00

De 50.000e bezoeker hier krijgt iets van mij. Moeha!

Lap. Heel de straat weer wakker.

2007-06-20T02:02:57+02:00

Door dit.

Maar omdat het zoveel grappiger is om met andere mensen te lachen, dan zélf...

Moeha!

metafoor

2007-06-20T01:17:35+02:00

he loves me, he loves me not, he loves me, he loves me not, he loves me.

2007-06-16T01:50:15+02:00

Ik heb zoveel waarover ik kan schrijven. Of niet?

Of wel?

Ik kan bijvoorbeeld vertellen dat ik vorige week een acute aanval van pms had, en mezelf wou trakteren op iets lekkers. Eenmaal toegekomen in de winkel, kon ik niet kiezen tussen chocolade en een raketijsje (want raketijsjes zijn, samen met calippo en twister, het ultieme spanje-jeugdsentiment en instant feelgood voor een slecht humeur op warme zomerdagen), dus nam ik een magnum, want dat is chocola en ijsje in één, jum! Toen ik even later al ijsjeslikkend over straat huppelde (nouja), en op 1 minuut tijd (wandelafstand winkel-appartement) drie mannen 'lekker lekker' naar mij riepen, besloot ik, logisch als ik ben, dat andere mensen ook wel graag magnums hebben. Of niet?

Ik kan ook schrijven, bijvoorbeeld, over hoe ik wél op de goede partij heb gestemd, maar andere mensen blijkbaar niet. En hoe schandalig ik dat vind. En hoe gefrustreerd ik daarvan word. En dat ik daar een hele litanie over kan afsteken, tot vervelens toe. Maar dat het uiteindelijk helemaal niets uitmaakt. Of wel?

Ik zou kunnen schrijven over mijn ontslagbrief. En hoe een collega tegen me zei: 'oh, dat is mooi geschreven.' En hoe grappig ik dat wel niet vond. En dat ik mijn werk toch wel een beetje ga missen. Of niet?

Of schrijven over liefde. Omdat ik zoveel kan vertellen over de liefde. Hoe ik holderdebolder tuimel tol, en draaiend dol. En lyrisch dat een mens daarvan wordt, van al dat liefdesgedoe. Ik kan hele boeken schrijven over liefde. Maar daar heeft niemand een boodschap aan. Of wel?

Of ik kan ook gewoon schrijven over jou. Of niet?

Wel.

met mijn hoofd in de wolken

2007-06-13T16:51:04+02:00

vaderdag 2007, en ik voel me carrie bradshaw

2007-06-10T21:09:01+02:00

Carrie: You think it's as simple as my dad walked out therefore I'll always be screwed up about men?
Miranda: My father came home at seven on the button every night and I still have no clue.

(cfr: Sex And The City, natuurlijk)

Liefde, nog maar eens.

2007-06-10T13:33:15+02:00

Liefde. En alles daartussenin. Ik begrijp er geen klote van.

Het is niet dat ik niet weet hoe te houden van. Ik kan het. Ik kan het perfect.

Maar meer niet. Liefde is een boot. En ik ben een matroosje.

Liefde is een boot. Op een dag stap je op, en je gaat varen. Rustig verder kabbelen. In een storm. Op de klippen. En dan zink je.

Ik kan me amper herinneren wanneer ik voor de laatste keer onzeker was. Gisteren.

Sad, sad story about a girl, without the artichoke.

2007-06-07T00:25:13+02:00

Of nee, laat maar.

Soms is het gewoon zo verdomd moeilijk om de hele tijd gelukkig te lijken.

Sad, sad story about a girl and the artichoke.

2007-06-06T18:02:49+02:00

Ik had nog een artisjok in de koelkast liggen. Leek me lekker, op een broodje of zo. Ik had wel nog nooit in m'n leven een artisjok klaargemaakt, maar hey, hoe moeilijk kan dat zijn, right? Ware het niet dat ik geen flauw idee had welk deel van de artisjok je nou precies kan opeten. Artisjokhart, dacht ik toen. Hart? Vanbinnen! Dus ben ik gaan dissecteren. Op zoek naar het hart. Eén voor één alle blaadjes eraf, tot ik in het midden... niks meer had. Hartloos. Arme, zielige artisjok.

En ook een zielig broodje, met niets erop.

heliosis

2007-06-06T17:24:51+02:00

Denkendromendelicieus. Supersexyserieus. Blotebillenbenenbuiken. Robbedoezenratelruiken. Kijkenkomenkreunenkust. Liefdelevenlekkerlust.
Zomerzaligzoenenzot. En nog meer van dat, begot.

monsters

2007-06-01T00:02:29+02:00

Ik denk dat ik een jaar of zes was, toen ik voor het eerst schrik kreeg van de monsters. Gevaarlijke, enge wezens, met armen van mensenbeenderen en lichtgevende ogen. Je zag ze nooit echt zitten, maar ze wàren er wel, als stiekeme huurders onder de keldertrap. En als de avond viel, werden ze wakker. Als je dan de trap opging, van de garage naar het gelijkvloers, moest je zo snel mogelijk lopen, en zo min mogelijk treden nemen, zodat ze je niet konden vastgrijpen. Want als ze hun knokige armpjes doorheen de trapgaten staken, was je hopeloos verloren. Dan sleurden ze je de donkere kelder in, en nog verder, naar waar geen mens ooit geweest was. *eng muziekje*

Op een avond, toen ik alleen thuis was, had ik wat nodig uit de garage. Probleem was dat ik dan de trap af moest. De trap waar de monsters onder verscholen zaten *rilt*. Ik was toen ongeveer tien jaar, en de monsters woonden nog steeds onder de keldertrap, smachtend naar een stukje sappig jongemeisjesvlees. Doorheen de jaren waren ze bloeddorstiger geworden, want door het lange wachten was hun verlangen alleen nog maar gegroeid. Maar ik moest dus naar de garage, en ik was dapper. Na al mijn moed bijeengesprokkeld te hebben (eerst zenuwachtig ijsberen door de gang, mijn korte leven al voorbij zien flitsen, en drie hyperventilatieaanvallen later), deed ik vliegensvlug de deur naar de garage open. Licht aanknippen, even binnengluren, en alles leek betrekkelijk veilig. Maar voor alle zekerheid bedacht ik toch maar, met verstand op nul, te springen van de trap. Goed idee, want zo zou ik de treden niet raken, en bijgevolg niet meegesleurd worden naar monsterland. Dat had ik goed bekeken. Moeha! Babs-monsters: 1-0! Slecht idee, want tijdens mijn heldhaftige hoge sprong, knalde ik keihard met mijn hoofd tegen het plafond.

Ik denk dat ik de monsters zelfs heb horen schaterlachen.

The shit has hit the fan

2007-05-31T20:18:41+02:00

Wat ik vandaag in Hasselt zag was uitermate zorgwekkend. Zomaar in de drukke winkelstraat: een stevige portie respectloze linguïstische criminaliteit die het straatbeeld teisterde. Ik had het niet zien aankomen, nooit gedacht dat zoiets onderweg zou opduiken, toen ik achteloos aan het rondslenteren was tijdens mijn welverdiende pauze. Ik weet niet hoe men zulke ondingen kan toestaan, het is gewoon verderfelijk, en het getuigt van een grondig gebrek aan fatsoen. Ik heb er een foto van getrokken. (klikkerdeklik voor een gedetailleerd beeld van dit dramatisch voorval.)

Dt-fouten in het openbaar. Noem me conservatief, maar daar kan ik dus niet mee om, éh.

U vroeg?

2007-05-30T12:56:00+02:00

Of ik ooit serieus kan zijn?

Ik denk het niet. Maar ik kan schrijven, over wat ik voel. Ik kan je stevig vasthouden, en dat menen. Ik kan je missen. En als je er niet bent, dromen van wel. Ik kan alles zijn wat je wilt, ik kan alles. En ik kan niks. Ik kan verhalen breien, als een lange sjaal in de winter. Ik kan vertellen over warme dagen, en kippenvel als je me aanraakt. Ik kan praten over liefde, en nog beter: doen. Ik kan vertellen over muziek in mijn hoofd, en hoe mooi dat klinkt. Verhalen over jou. En hoe je naar me kijkt. Wegkijken, verliefd verlegen. Terugkijken: arrogant. En glimlachen, zo breed als ik kan. Tot het pijn doet.

Tot het pijn doet. Want dat doet het altijd. Ook als het niet zo bedoeld is. De één zijn dood is de ander zijn brood. Ik heb je broodnodig. Niet om de leegte op te vullen. Niet om de dagen te laten voorbijgaan. Dat gaat vanzelf, in mijn eentje. Mijn verdriet is van mij, daar moet niemand anders aankomen. Ik kan het alleen. Ik kan huilen. De longen uit mijn lijf gillen. Ik kan het achter me laten, ik kan verdergaan. Ik kan teruggaan. Ik kan vrolijk zijn, gelukkig, en alles is mooi. Ik kan zenuwachtig zijn, soms zelfs bang. Fouten maken, en goedmaken. En nog eens goedmaken. Ik kan vluchten. En ik kan blijven staan, recht voor jou, en zeggen hoe graag ik je zie.

Serieus.

Lekker hoor

2007-05-25T11:26:34+02:00

Benodigdheden: 1 banaan, 2 kiwi's (1 groene + 1 gele), pitloze druiven en 2 appels.

Men neme de banaan, twee kiwi's, de druifjes en één appel. Schil (banaan en kiwi's) en klokhuis (appel) verwijderen. Het fruit in stukken snijden. Alles samen in een grote beker gooien. Mixen. Beker omstoten. Smoothie opdweilen van de keukenvloer.

Overgebleven appel opeten.

Over dingen, deksels en vlinders.

2007-05-20T15:41:42+02:00

Gek hoe de dingen kunnen lopen. Dat had ik wel al door. Het zijn altijd dezelfde mensen die vluchten. Die als kippen zonder kop de drukke straat op rennen. Vlinders.

Er zijn er niet meer veel. Af en toe zie je er nog eentje. Vooral van die witte. Ik weet niet waar de gekleurde naartoe zijn. Uitgestorven? Kleine jongens die er achter aan lopen, en ongewild de mooiste exemplaren doodmaakten. Die het gefladder wilden vangen in een netje. En nu zijn ze er niet meer. Want de magie overleeft het niet in een glazen potje.

Dit gaat niet over jou en mij. Ik ben geen vlinder. Nog minder ben ik in een potje te stoppen. Misschien een hele grote pot. Zo eentje zonder dekseltje erop.

For the record

2007-05-08T23:16:51+02:00

Babs stelt met trots haar spiksplinternieuwe speeltje voor.
Whoehoew, dat ding gaat nogal dienst doen!

(Nu nog hippe platen scoren. Ik heb al: John Denver, Neil Diamond en Henri Mancini. Hà, Oldschool indeed :-). And many more to come...)

goeiemorgen

2007-05-04T03:04:55+02:00

Zzzzz. Wakker worden uit een mooie droom. Denken dat je nog steeds aan het dromen bent, maar dan anders. Een nare droom. Zo'n droom waar je de hele tijd de deurbel hoort. Iemand die zijn vinger niet van de deurbel afhaalt, zodat dat snertding de hele tijd trrrrriiiiiiiiiiiii blijft doen. Verdomme. Beseffen dat het geen droom is. Jezelf afvragen wie er op de bel duwt. Even kijken op je gsm. Jezelf afvragen wie er op de bel duwt om 7u14 's morgens. Verdomme. Uit je bed vallen. Niet écht uit je bed vallen want je bed is twee meter hoog, maar toch gevaarlijke manoeuvres doen. Strompelen naar de deur. Verdwaasd naar vriendje kijken. Gillen waarom hij de deur niet opendoet, verdomme. Jezelf voornemen nooit meer je mond open te doen als je een ochtendhumeur hebt. Beseffen dat het de vuilnismannen zijn, die de zetel komen ophalen, die je gisterenavond op de stoep hebt gezet. Jezelf afvragen waarom ze op de deurbel zitten te duwen gelijk halvegares, verdomme. Bedenken dat je minder moet vloeken. Half wakker worden. Beseffen dat je de stickers er niet opgeplakt hebt. Dat de vuilnismannen die zetel niet gaan meenemen zonder sticker. Dat de vuilnismannen gewoon verder gaan rijden als je die stickers er niet snel opplakt. Dat je dan die zetel weer helemaal naar boven moet sleuren en twee weken moet wachten voordat de vuinismannen nog eens komen. En dan die zetel wéér naar beneden moet sleuren. Verd... Heel snel wakker worden. Beseffen dat je gekleed bent in een minuscule string. Beseffen dat je zo niet naar buiten kan. Paniekaanval. Proberen na te denken. Stickers van de kast grissen, en naar het raam lopen. Gordijnen om je heen wikkelen. Het raam opendoen, en heel hard 'whaaaa, stop, hallooooo, joehoe' roepen naar de vuilnismannen, die aanstalten maken om te vertrekken. Jezelf toch wel best hartstikke doodschamen. (ja, het kan dus wél) Stickers naar beneden gooien, naar vriendelijke vuilnismannen. Opgelucht ademhalen. Zwaaien naar vriendelijke vuilnismannen. Terug je bed inkruipen.

Een uur later met het juiste been je bed uit.

Maar toch niet hélemaal.

rijmpje

2007-05-04T01:57:47+02:00

Toen ik klein was,
kleiner was dan dit.
De dieren konden praten
en liefde was zwart-wit.

Houden van was simpel,
haten evenzeer.
Het was het ene of het ander,
niets minder en niets meer.

Ik kon toen nog niet weten
hoe de liefde je verbaast,
laat zingen, zweven, zoenen,
verward, verrast, verdwaasd.

Liefde is eindeloos,
en elke dag een nieuw begin
Ik haat je soms, ik hou van je,
en alles daartussenin.

Hoe kleurrijk liefde is,
een vreselijk groot gebied,
en dat het zo mooi is, allemaal.
Dat wist ik toen nog niet.

kattenkwestie deel XVIII

2007-05-02T12:05:24+02:00

Mijn katten drinken van het water uit de plantenbakken. Nu nog mijn plantjes zover krijgen om te drinken uit de voederbakken van de katten.

de appel valt niet ver.

2007-04-30T01:22:53+02:00

Toen ik gisteren naar het containerpark ging, en bij de bak van het grof vuil stond, ging de hemel plots open, begonnen engeltjes te zingen en streelde God even over mijn lieve koppie. Want wat zag ik daar liggen, in die container: servies! En niet zomaar een servies, maar een hele set antieke kopjes, schoteltjes, borden en een theepot. (U weet wel, met zo'n gouden randje en van die schöne kitscherige bloempjes erop.) Waarschijnlijk heeft één of andere idiote dwalm het theeservies van zijn overleden omaatje geërfd, en wist hij er niets beters mee te doen dan het onrespectvol wegsmijten, de brutaliteit. Dus ik heb even mijn grootmoedige hart laten zien, en een groot deel (zes borden, een schotel en een soep/fruitkom) gered van de ondergang die de schattige theekopjes reeds hadden moeten ervaren. (inderdaad, die waren helaas al gesneuveld) Vriendlief was er niet zo gelukkig mee, want hij geneerde zich dood omdat alle naburige mensen me blijkbaar een beetje vreemd aankeken. (Mijn eigen schaamtegevoel is nagenoeg onbestaande, ik weet het.) Diep in mijn hart ben ik gewoon een vuile schooier die het fijn vindt om in bakken met afval te grabbelen, op zoek naar interessante hebbedingetjes. Maar ondertussen heb ik toch weer fijn nieuwe coole borden, moeha. En ze passen uitstekend bij mijn hypermoderne vierkante borden, en mijn bestek met roze met witte bolletjes-handvaten.
Maar dus, het feit dat Vriend het onbetamelijk vond, mijn moedige servies-reddingsactie-in-de-container, daar stond ik wel even bij stil. Zouden andere mensen dat ook niet doen, vroeg ik me af. Is het ongewoon? Ben ik dan écht zo raar als de mensen beweren?

En toen kwam mijn moeder gisteren even een bezoekje brengen. En ik vertelde over het servies dat ik meegegraaid had vanuit het containerpark. En zij zei op haar beurt: 'Ah, mooi! Waarom heb je die theekopjes niet meegenomen? Ze waren al stuk? Jammer hoor.' Eindelijk iemand die me begrijpt. Mijn lieve mama.

Mijn moeder, die bij Pasen geen paaseieren in de tuin verstopt, maar andere lumineuze ideëen heeft. Ze verstopt dan nuttigere dingen, die wij (ik en mijn zus) samen met onze wederhelften, mogen gaan zoeken. Nuttige dingen, verpakt in gouden wikkeltjes. En als je dan dolenthousiast het inpakpapier er rond uit haalt, blijkt dat het allemaal doosjes met tampons zijn. Humor, hoor.

Dus ik ben misschien wel een beetje raar. Maar ik weet in ieder geval van wie ik het heb.

woord voor woord

2007-04-23T21:25:45+02:00

Vertel me de wereld, verhalen
in duizenden talen.

Vertel me je zinnen,
ik vind ze allen interessant.
Vertel me je leugens, ik eet uit je hand.
Ik wil proeven van de letters
die je op mijn lippen legt.

Zacht zuig ik je woorden op,
en slik alles wat je zegt.

Oh, vertel over liefde, vertel over lust,
terwijl je me kust, zeg je meer
dan ooit tevoren.
Je zegt alles wat altijd al wou horen.
Stel me je vragen, nooit zeg ik nee.

Vertel me het leven, en ik volg je
gedwee.

kattebelletje

2007-04-12T16:01:53+02:00

Mijn twee katjes hebben zonet elk een potje 'Sheba luxe tonijnfilet in saus' gekregen. Nadat ze hun lunch hadden opgesmikkeld, gingen ze even heel erg aandoenlijk lief naar mij kijken *smelt*, en daarna nestelden ze zich beiden op een warm plaatsje in huis. De ene in zijn nieuwe mandje, de andere op mijn schoot. Hier ten huize babs zit de decadentie 'm in de kleine dingen die een ~~kat~~ mens gelukkig maken.

babs houdt een enquête, jawel.

2007-04-04T21:33:49+02:00

Ken je dat? Zoveel (nouja, veel is relatief) mensen die op je blog komen, maar uiteindelijk maar 'n beetje mens die van zich laat horen in de comments. En omdat ik mij nu net afvroeg wie er eigenlijk allemaal meeleest hier, besloot ik (logica!) dat maar eens te vragen, eh. Dus gewoon even je naam (Meer mag ook. Als er iets van je hart moet of zo.) droppen hierbeneden, en ik ben gelukkig. En hopelijk u ook.

oh oh

2007-04-02T01:02:22+02:00

Indien u gisterenavond iemand heeft gezien die verdacht veel op mij leek, en in een overvol café heel erg slutty rond een paal stond te zwieren, en zich helemaal stond te geven... dat was ik niet.

Mijn waarheidsgetrouwere excuus is dat ik in vijf simpele basislessen aan het tonen was hoe belachelijk rond een paal dansen wel niet is.

Ik moet mezelf er aan helpen herinneren dat ik in het vervolg, als ik nog eens van die spontane invallen krijg om mensen dingen bij te leren, ik het enkel moet houden op het uitleggen van de theorie, vooral als het zulke dingen betreft.

Samba, baby!

2007-03-28T04:53:49+02:00

Ik heb trouwens nog altijd geen danspartner. (klik) Kan iemand mij zeggen waar dat aan ligt?

*ruikt even onder haar oksel maar kan geen vieze geurtjes bespeuren, dus daar ligt het al niet aan, dat ik zou stinken of zo.*

*en kijkt ook een beetje droevig en zielig en beteuterd.*

Iemand?

Lente, maar nu nog even niet

2007-03-28T04:18:15+02:00

Iedereen is de laatste tijd weer helemaal vol van lentekriebels en dingen zeggen als 'lekker weertje' en meer van dat. Ik ook natuurlijk, begrijp me niet verkeerd. Ik ben dolblij met die eerste zonnestraaltjes op mijn blote witte huid, dat frisse briesje erbij, bloemetjes in het park en korte broekjes in het straatbeeld. Lente, liefde, lust, lollig, leuk, lekker, lalalaaaa. Ja hoor, ook ik ben weer dartel als een jong veulen nu de lente weer in het land is, hurray!

Maar ik kom net uit bad, een lavendel-bruis-badschuim-bad, met kaarsjes erbij en de flair en zelfverzonnen deuntjes neuriën en nadenken over grote levensvragen en minder grote levensvragen en ook over -heerlijk!- helemaal niets. En nu zit ik hier met mijn warme fuzzy fleecedekentje om me heen gewikkeld, melancholisch mijmerend door een kier tussen de gordijnen naar buiten te staren. Over hoe alles voorbijgaat, denk ik dan. Over de liefde, en hoe mooi dat allemaal wel is. Over mijn tegenwoordige creativiteit, en niet weten waarnaartoe. Over vrienden, en mensen die je kunnen doen huilen van het lachen, en de schoonheid daarvan. Over warmte, pure dingen, genieten van een glaasje wijn op café, en dicht bij jou zijn. Over dingen die doodgaan, droefheid. Over geluk, en hoe je dat plotsklaps overkomt.

Over hoe fijn het zou zijn, als er op dit moment een beetje sneeuw zou dwarrelen, daarbuiten. Om het gevoel helemaal perfect te maken.

compatibiliteit

2007-03-26T11:54:33+02:00

Ik word verliefd op warme stemmen,
Ik hou zoveel van taal.
Hoe bepaalde mensen schrijven,
en wat ze zeggen allemaal.

Ik word helemaal geil van woorden,
mijn liefde is verbaal.
En mijn lief, die zegt niet veel.
Maar hij heeft het graag oraal.

Yes, I'm a romantic sucker

2007-03-19T22:15:13+01:00

Kijk. Bloemen! Gekregen.

*sniff*